At last, a fresh blues record. We haven't seen one of those too often lately. And about time too, because I couldn't tell the difference anymore between the smell coming from these old blues records that have been laying around the house and the scent of my own feet. And look, only one breeze it took for Mark Lemhouse to freshen up the place.

Mark lives in Memphis, Tennessee, but his roots lie in Portland, Oregon, where he at the age of 11 for the first time held a guitar in his hands. Thank to his supportive grandparents, he got the hang of playing the instrument pretty soon. While growing up a teenager, he discovered the blues music and found inspiration in B.B. King and T-Bone Walker, going from Muddy Waters to pre-war masters like Son House, Charley Patton, Mance Lipscomb and Bukka White. The guy feels at home playing all styles of blues. And it shows in the way he interprets covers with such ease, playing on his National Resonator, solo or in the band.

There are the acoustic versions of Tampa Red's "You Can't Get That Stuff No More" and Yank Rachell's "Tappin' That Thing", a true feast of strings on that National, those banjos and that mandolin. Solo, he does Johnny Shines' "Baby Sister Blues" and Patton's "Pony Blues" with evident joy, as well as for his own composed "Electra 225". Edwin's Lament, with his lapsteel over Scott Bomar's baritone guitar, goes in a straight line with Bob Dylan, and that is no disapproval.

But it's not all acoustic on this debut. Mark knows how to plug in and hit the strings, like on that boogie drive Fred McDowell's "What's The Matter With Papa's Little Angel Child" and Charles Browns "Driftin'", both in pure J.L. Hooker-style. Those who manage to keep absolutely still while listening to these songs, really could do with some water to come into
bloom again.

So, a fine record indeed, but Mark gets a few more points for his non-purism. There is this smooth rockabilly of Charlie Feathers "One Hand Loose" and the – once again– terrific boogie-version of Tom Waits' "No One Can Forgive Me But My Baby". And there's more and better! -  "Jealous Moon", where congas and violin connect nightclub-jazz with country and cabaret.

Those who like their blues with a twist, can't do without Mark Lemhouse. Highly recommended.

From the Dutch:

Eindelijk nog eens een frisse bluesplaat, dat is de laatste tijd niet veel meer voorgekomen. 'k Wist op den duur niet meer of die geur in huis nu van m'n voeten dan wel van de belegen bluesplaten afkomstig was. En zie, in één zucht weet deze Mark Lemhouse de boel een beurt te geven. Mark is woonachtig in Memphis, Tennessee, maar komt oorspronkelijk uit Portland, Oregon, waar hij op 11-jarige leeftijd een gitaar in z'n handen kreeg gestopt. Hij was er dankzij z'n grootouders vlug mee weg, waarna hij zich in de loop van z'n jeugd bekwaamde in de blues, van B.B. King en T-Bone Walker via Muddy Waters tot bij de vooroorlogse meesters zoals o.a. Son House, Charley Patton, Mance Lipscomb en Bukka White. De jongen is dan ook thuis in de verschillende bluesstijlen en dat hoor je aan het gemak waarmee hij de covers erdoor draait met z'n National Resonator, solo of in groepsverband. Zo zijn er de zwierige akoestische versies van Tampa Reds You Can't Get That Stuff No More en Yank Rachells Tappin' That Thing, een waar snarenfeest met die National, banjo's en mandoline. Johnny Shines' Baby Sister Blues en Pattons Pony Blues doet hij uitbundig solo, alsook het zelfgeschreven Electra 225. Edwin's Lament, met z'n lap steel over Scott Bomars baritongitaar, zit regelrecht in het straatje van Bob Dylan, en dat is geen afkeuring. Maar het is niet al akoestisch wat de klok slaat op dit debuut, Mark weet er ook elektrisch een ferme lap op te geven, met een boogie drive van jewelste in Fred McDowells What's The Matter With Papa's Little Angel Child en Charles Browns Driftin', beide in pure J.L. Hooker-stijl. Wie bij deze songs onbeweeglijk blijft, moet dringend water krijgen voor z'n bladgroei. Op zich al een prima plaat, maar Mark krijgt enkele bonuspunten voor z'n niet-purisme. Zo is er de vlotte rockabilly van Charlie Feathers One Hand Loose en de, alweer, vreselijk boogiënde versie van Tom Waits' No One Can Forgive Me But My Baby. Klap op de vuurpijl is Jealous Moon, met conga's en viool, zowaar het kruispunt van nachtclubjazz, country en cabaret. Wie z'n blues graag met een tik heeft, kan met deze Mark Lemhouse z'n slag slaan. Ten zeerste aanbevolen.